(Please find the English text below the 'Ode' in the newspaper. )

Op 3 november overleed Bianca de Vries, voormalig voorzitter van de VVE. Iedereen die haar goed kende is bijzonder aangeslagen. Bianca laat een markante leegte achter. Hierbij de tekst van het in Memoriam zoals dat ook te lezen is in de hal:

Bianca de Vries, voorzitter, opent om 20.00 uur in de KHL de Algemene Ledenvergadering van de Vereniging van Eigenaren Pakhuizen VrijdagZaterdag. Zij heet de aanwezigen van harte welkom. 

Zo openen veel ALV-verslagen van ons. Zij opende en leidde de vergaderingen alsof het een nachtprogramma op de radio was. Met de microfoon voor haar neus was ze op haar best. Het klonk als ‘Voor wie wil gaan slapen maar nog niet kan, en voor wie kan gaan slapen maar nog niet wil.’ Het beroemde radioprogramma Easy Listening van Tosca Hoogduin. Bianca had diezelfde door shag en borrels gebeeldhouwde stem. Virtuoos aangestuurd door een scherp, pienter brein formuleerde ze zorgvuldig – en liet haar stem het werk doen. Het was puur vocaal impressionisme. Een universitaire rookie was het nog toen de toenmalige AMRO-bank haar ontdekte. Werd er onderzoeker en groeide later uit tot directeur van grote zorginstellingen. Ze zou haar hele leven blijven besturen. Een verbinder, met luisteraars die aan haar stem gekluisterd zaten. Pakhuis VrijdagZaterdag was geen zorginstituut, maar Bianca’s ervaring bleek er goud waard. Een tegenvallende begroting klonk, als zij het zei, als pure jazz. Een oplossing – als flamenco. Daar hield ze intens van: rauw, puur, bezield. Duende, noemde ze dat zelf. De geest, of meester van het huis. Een staat van bezielde energie die iets bijzonders deed ontstaan in het pakhuis: Saamhorigheid. 

Deze week werd die stem verleden tijd. Ons icoon van VrijdagZaterdag is niet meer. Bianca de Vries was een rasbestuurder en wilde, zoals altijd, ook de regie over het einde van haar eigen leven. Al als kind wilde ze onafhankelijk zijn. Dertig jaar geleden was ze een van de eersten die een euthanasieverklaring tekende. Een jaar geleden besloot zij dat dat moment dit jaar zou komen. Moe, leeg, met een achteruithollend gezichtsvermogen, wilde ze niet wachten tot fatale aftakeling. Vanaf de zomer deelde ze haar besluit. Ze gaf de mensen om haar heen ruim de tijd om het te begrijpen. Dat is van zeldzame klasse. Ze hoopte, en sprak dat ook uit, dat geënsceneerd sterven niet nodig zou zijn. Dat ze eerder vanzelf zou vertrekken. Euthanasie was gepland op 3 november. Maar juist op die dag kwam haar diepste wens uit. Op deze dag won de natuurlijke dood een paar uur voor de kunstmatige. Het klinkt als een ongelooflijk wonder, en dat was het ook. Bianca bleef onafhankelijk. En bestuurder tot op het laatst. Een van haar laatste woorden als emeritus-voorzitter was een oproep op de vraag of zij nog een wens of een boodschap aan ons had. Zij zei: “Koester en onderhoud wat Pakhuis VrijdagZaterdag zo bijzonder maakt: Saamhorigheid."

Dat beloven we. Dank voor alles, voor wie je was en wat je hebt betekend.

Bianca de Vries, voorzitter van de vergadering, sluit op 3 november de vergadering 

onder dankzegging van de aanwezigen.

Link naar interview

Op de Oesterparty in juli al, deelde zij mee dat dit jaar haar laatste jaar zou zijn. Omdat we wisten dat zij euthanasie wilde, hebben we gevraagd of wij haar mochten interviewen. Gewoon. Omdat zij een filmmonument verdiende, en we een tastbare herinnering hebben en haar stem nog kunnen horen.  In dit interview vertelt zij over haar leven, maar ook over de begintijd in dit bijzondere pakhuis. Bianca stemde met het interview in, maar wilde als rasbestuurder wel het resultaat nog zelf zien en er haar eigen goedkeuring aan verlenen. Ze heeft er erg van genoten. Bekijk het interview.

Om op te eten. De robuuste metalen plantenbak met een industriële look aan de zuidzijde werd als een jas over het inspiratieloze muurtje geplaatst die slechts dienst deed als eh.. muurtje die als een magneet werkte op wat jongens met scooters. De bewoners kozen massaal in een VVE vergadering voor een groen alternatief. Wie zich afvraagt wat hier allemaal instaat kan hieronder vast kijken hoe de planten heten. Het aantal eetbare planten (Salie en Rozemarijn) is verrijkt met nieuwste binnenkomer: Thymus citriodorus. Een fijn fris citroenthijmpje, met kleine schattige blaadjes. Een vrolijke smaakmaker die ijs en sorbets een lekker zetje geven. En als laatste zien we Mieke die de plantjes beschermt tegen uitdrogen.

Good enough to eat. The robust metal planter with its industrial look on the south side was placed like a jacket over the uninspired little wall that previously served only as… well, a wall – and a magnet for groups of lads with scooters. During an HOA meeting, residents overwhelmingly voted for a greener alternative. Curious about what’s growing here? Below you'll find the names of the plants. The number of edible ones – like sage and rosemary – has recently been expanded with a new addition: Thymus citriodorus. A delightful lemon thyme with tiny, charming leaves. A cheerful flavour-booster that adds a refreshing touch to ice cream and sorbets. And finally, here’s Mieke, making sure the plants don’t dry out.

Minidocu

Voor en tijdens de bouw van de pakhuizen, wat destijds 'spectaculaire vernieuwbouw' werd genoemd, zijn er unieke opnames gemaakt. Daarbij werden korte interviews gehouden. Douanebeambten, staatssecretaris Heerma (VROM), voorzitter projectgroep Oostelijk Havengebied en mensen van projectontwikkelaar Bouwfonds en architect Smit komen aan het woord. Op de bouwlocatie, maar ook bij vergaderingen van de projectgroep was de camera aanwezig. De opnames komen van een vhs band van ongeveer 35 jaar oud die nu gedigitaliseerd is. De beeldkwaliteit is enigszins gefermenteerd...😁...maar dat doet niets af aan de historische betekenis. Kijktijd is iets meer dan 14 minuten. Heel veel kijkplezier. Met dank aan Bart Nelissen die voor de digitale transitie heeft gezorgd.  https://youtu.be/7UKLc7WRSJk 

Nieuwjaarsduik 2026.